16 de octubre de 2015

Anotación do 16 Outubro 2015





Curiosamente, algúns días de outono veñen preñados de forza e de luz e fan que en lugar de pensar en recollernos e prepararnos para un frío inverno queiramos comezar novos proxectos, facer cousas novas ou probar o secreto de porco á grella con redución de mencía do dezaseis.




Compostela é o que ten. Algúns falan por falar cando din que que si a choiva, que si as pedras molladas e os ecos do vento polas rúas milenarias desta cidade. Compostela ten luz no outono, e ten os matices propios dos nosos montes cando caen as follas. Si amigos, en Compostela vin beirarrúas que parecen os camiños do Courel e escoitei ás vellas árbores bisbando historias de meigas namoradas fuxindo a cabalo dos trasgos polo monte do Pedroso. Compostela é arte, e non só cando chove. Estes amañeceres laranxa pola banda do Pico Sacro, os dediños do sol acariñando ás follas dos carballos de Santa Susana e deixando un ronsel de luz e brétema no chan. A historia camiñando á nosa beira, a telúrica enerxía dos lugares sagrados, deses cruces de camiños que xa eran lugar de peregrinación fai miles de anos. Isto é o que ten Compostela, isto é o que aporta esta cidade a todo aquel capaz de sentir máis aló dos sentidos.







E se lle cadra por iso levo unhas semanas coa sensación de ir desprendendo enerxía. Aproveito a muda outonal para soltar lastre, para deixar a un lado algúns proxectos, tal vez abandonalos definitivamente e centrarme nunhas poucas cousas. Direi que os doce contos dos que xa vos falara van por bo camiño. Xa naceron  e cando vaian algo máis crecidos ireinos presentando neste blog. Non teño claro como farei, algún xa é demasiado longo para unha soa entrada e pode que faga versión curta para o blog e versión estendida para publicar. Xa sabedes, como nas películas.







E coma un ratiño no seu labirinto ándolle dando voltas ao tema da novela, aquela cousa da que xa teño falado noutras ocasións. Creo que vou poñerme a berrar “Marchando, que fan falta as camas!!” e deixar que a miña capacidade creadora se centre noutras historias que levan tempo pedindo o seu espazo. Por iso vou formatar o meu maxín e para gañar espazo publicarei por entregas a novela no blog que fai tempo abrín para ir comentando como era isto de escribir. Será a única maneira de desfacerme deses papeis que falan sobre personaxes que levan agardando demasiado tempo por un desenlace.

Entrementres, naveguemos.


9 de octubre de 2015

O sete de outubro.



Eu non sei explicalo demasiado ben, pero dende que son budista sinto que as cousas van cadrando, que os días teñen certa lóxica e que arredor de min vai xurdindo unha rede de conexións que antes ou ben non existían ou non eran tan evidentes.

Como xa conto nalgún outro lugar deste blog, sempre tiven certa tendencia espiritual. Nos meus anos mozos lin bastante sobre budismo, poderes telúricos e outras teorías sobre as enerxías que nos rodean e que entran dentro do ocultismo e da parapsicoloxía. Incluso cheguei a practicar en diferentes etapas ioga, Tai-Chi e meditación. Porén, nunca cheguei a afondar o suficiente nestes temas e como acontece con case todo o que lin durante todos estes anos non recordo case nada.

Así e todo, algo deste coñecemento debeu quedar en min porque todas estas novas teorías psicolóxicas que tratan de ensinarnos a controlar as emocións e a establecer relacións máis humanas cos outros me resultaban xa familiares, e lendo algún libro sobre o tema parecíame que iso xa o lera antes nalgunha outra parte.

Entón busquei nos meus libros e descubrín que moitos parágrafos que subliñei a comezos dos anos noventa están de plena actualidade e que aquilo que os budistas levan explicando miles de anos é agora o máis avanzado da neurociencia cognitiva. Tampouco é estraño, tendo e conta que os físicos están enleados en demostrar cientificamente o que os gregos afirmaban sobre a materia e as partículas primixenias e infinitas. Non teño dúbida de que acabarán chegando á conclusión de que detrás de todo o físico existe algo espiritual, algo que é a esencia das cousas, que lles da vida ou realidade.

Pero falaba dunha rede de conexións que sinto que se van tecendo ao meu redor. Xa sei que pode parecer simple azar e que pode parecer o máis normal do mundo, pero para min é moi importante o feito de que nun mesmo día poida falar coas tres das persoas que sinto máis próximas a min, con estas amizades veteranas das que falaba fai anos, persoas coas que compartín a vida a diario e que agora vexo de cando en vez, ás veces anualmente.

Pero están aí, e como dende fai unhas semanas sinto que vou atraendo conversacións e contacto humano non me pareceu raro que no mesmo día poida mirar aos ollos a tres persoas ás que quero moitísimo e poidamos compartir un tempo xuntos. Nesta época na que facemos a nosa vida social a través das redes sociais e dos teléfonos é de agradecer poder sentir o contacto dos outros, unha man un abrazo. E saber que nese preciso instante estamos xuntos no mesmo tempo e no mesmo espazo. Este é, sen dúbida, o sentido da vida.





2 de octubre de 2015

El gran sueño de Awahe Ibrahimou.



El sueño de Awahe  Ibrahimou  era montar en coche. Nadie en la aldea sabía de donde le venía tan extraño deseo, pero desde siempre recordaban al pequeño Awahe correteando entre las chozas con un palo entre las piernas y gritando je suis a voiture je suis a voiture.

Había nacido a orillas del rio Níger, a doscientos cincuenta quilómetros de Bamako. Su padre se dedicaba a criar cabras, al igual que su abuelo y que el abuelo de su abuelo. Su madre era de Burkina Faso, pero habían llegado a su aldea treinta años antes, huyendo de la guerra, aunque es imposible huir de la guerra si vives a orillas del Níger. Vayas a donde vayas siempre habrá guerra.

Pero Awahe Ibrahimou tuvo la suerte de crecer de espaldas a los conflictos. Su poblado parecía invisible para los grupos armados que secuestraban niños para la guerra y niñas para entretener a los jóvenes soldados. Tampoco los mercenarios de las multinacionales mineras habían pasado por allí, ni los cascos azules, ni las ONG. El único contacto con el mundo exterior era la vieja misión en la que tres hombres con barba y túnicas les enseñaban a contar sin guijarros y a hablar y escribir una lengua que a todos les parecía graciosa. Tal vez fue en aquella pequeña casa de madera de los misioneros bautistas donde pudo ver algunas fotografías de los coches en los que ahora deseaba montar.

Por eso desde niño se esforzó en aprender y en cuando pudo se fue hacia el norte, sin prisas por llegar pero con la certeza de que llegaría. A veces les contaba a sus ocasionales compañeros de viaje que al llegar a Europa trabajaría y tendría dinero para comprar un coche y con cara de felicidad les enseñaba vieja página del National Geographic en la que aparecía la fotografía de un coche.


Unas semana más tarde, al conductor del mercedes le parecería una cruel broma del destino que lo único que llevaba en los bolsillos aquel muchacho fuese una fotografía del mismo modelo de coche en el que ahora viajaba su cadáver.